pinsai: “uora 'a fazzu srìnciri 'npocu”; misi a pignata co' cummogghiu chiusa, rapìu 'u gas e c'addumai 'u focu. Quannu ugghìu ci livai 'u cummogghiu pi fari sfugari ie nesciri 'u vapuri; a parti pigghiai 'a buttigghia 'i ll'ogghiu pi falla cchiù bbona ie ddàrici sapuri. Fici passari ch'iassai ri 'n'oretta; quannu pinsai ca pronta già iera stutai 'u gas girannu 'a manetta, pigghiai 'u cucchiaru c'a 'nsalatera. Uora pinsati 'a facci ca fici quannu, mittennimi 'a pignata ravanti, tutt'orgogliosu, cuntentu e felici, visti ca rintra iera tutta vacanti! | pensai: “ora la faccio restringere un poco”; misi la pentola col coperchio chiusa, aprii il gas e accesi il fuoco. Quando bollì le levai il coperchio per fare sfogare e uscire il vapore; a parte presi la bottiglia dell'olio per farla più buona e darle sapore. Feci passare più di un'oretta; quando pensai che pronta già era spensi il gas girando la manopola, presi il cucchiaio con l'insalatiera. Ora pensate la faccia che feci quando, mettendomi la pentola davanti, tutto orgoglioso, contento e felice, vidi che dentro era tutta vuota! |
|---|
